Και τώρα που τελείωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Λονδίνου,τί;
Και τώρα που τελείωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Λονδίνου,τί;
Τί έμεινε;
Τί να πιστέψεις και για ποιο να χαρείς;
Έχουν γίνει τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια στον παγκόσμιο αθλητισμό και έχουμε ακούσει τόσα πολλά κι άλλα τόσα έχουμε δει, που δεν ξέρω πια τι νόημα βγαίνει.
Κάνω αθλητισμό από 13 χρονών και σήμερα είμαι 43 και μετά από 30 χρόνια δεν ξέρω αν τόσα χρόνια κυνηγούσα τα σωστά όνειρα.
Όνειρα, που σήμερα είναι όνειρα και αύριο όχι εφιάλτες.
Ρεκόρ, που σήμερα είναι ρεκόρ και αύριο όχι ντροπή.
Γυναίκες, που σήμερα είναι γυναίκες και αύριο όχι άντρες.
Νικητές, που σήμερα βρίσκονται στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου και αύριο όχι στην φυλακή.
Είδωλα, που σήμερα είναι τα πρότυπά μας και αύριο όχι τα λερωμένα, τ’ άπλυτα, τα παρατεταμένα.
Χώρες, που σήμερα είναι πρωτοπόρες και αύριο όχι προπαγανδιστικές μηχανές ψεύδους και αλλοτρίωσης.
Αθάνατοι, που και σήμερα βέβαια, αλλά και ποτέ δεν θα μπορούν να είναι αθάνατοι, αλλά αύριο τουλάχιστον δεν θα είναι απλά πιόνια συμφερόντων.
Και τώρα που τελείωσαν και αυτοί οι Ολυμπιακοί αγώνες, τί;
Tί θα πούμε στα παιδιά μας να θυμούνται;
Tί θα πούμε στα παιδιά μας να πιστεύουν;
Πόσοι από εμάς ξέρουμε, πως ό,τι είδαμε και χειροκροτήσαμε ήταν ψεύτικο;
Πόσοι από εμάς συνεχίζουμε να εντυπωσιαζόμαστε από νέα παγκόσμια ρεκόρ, ενώ ξέρουμε ότι σίγουρα ένας άνθρωπος δεν μπορεί να κερδίζει οχτώ Ολυμπιακά μετάλλια με ισάριθμα παγκόσμια ρεκόρ, έχοντας περάσει τόσους κι άλλους τόσους προκριματικούς και ημιτελικούς, που σημαίνει 24 αγώνες το λιγότερο και καθημερινά μέσα σε λίγες μέρες;
Πόση από αυτή την περηφάνια του βάθρου, αύριο θα τρέχει να κρυφτεί από έναν ξαφνικό έλεγχο της Wada, που λέγεται και είναι Usada για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, που δεν δέχονται τον έλεγχο που ισχύει σχεδόν για όλο τον κόσμο, και κάπως αλλιώς ονομάζεται για την Κίνα, που επίσης απαιτεί δικούς της νόμους και κανόνες, προκειμένου να είναι η επόμενη αθλητική υπερδύναμη. Προγραμματισμένα, εγκεκριμένα, μονοφθαλμιακά από κράτη, αθάνατους και χορηγούς, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο ακριβός τηλεοπτικός χρόνος, που μεταφράζεται σε καλές συμφωνίες, που οδηγούν σε μεγάλες πωλήσεις και το πιθανότερο σε κλειστά στάδια για τον κόσμο, που τόσα χρόνια χρηματοδότησε το Ολυμπιακό ιδεώδες και γαλουχήθηκε στο Αρχαίο Αθάνατο Πνεύμα.
Όμως το πανηγύρι τέλειωσε και τώρα αρχίζει ο πραγματικός αγώνας.
Κι αν κάνεις υπομονή δεκαπέντε μέρες και παραμένεις στριμωγμένος σε λιγότερες λωρίδες κυκλοφορίας της ήδη πιγμένης πόλης σου, για να περνάνε άνετα οι λιμουζίνες των ‘’Αθανάτων’’, τώρα δεν έχεις να περιμένεις τίποτα.
Αυτό ήτανε. Οι βάρβαροι, που τόσο λαχτάρησες, έφυγαν.
Ο τόσο αγαπητός φίλος και δημοσιογράφος Νίκος Τσώνης με τις πραγματικά εκπληκτικές μεταδόσεις του, μεταδίδοντας τον αγώνα της σκυταλοδρομίας 4Χ100, με την ξαφνική ακύρωση της ομάδας του Καναδά, που από το βάθρο ξαφνικά βρέθηκε μηδενισμένη, σχολίασε, περιγράφοντας την εναλλαγή των συναισθημάτων των αθλητών, πως αυτός είναι ο αθλητισμός, αυτή είναι η μαγεία του και η δύναμή του, που σε προετοιμάζει αύριο για την αληθινή ζωή.
Και θέλω πραγματικά να τον ρωτήσω : ‘’Aυτή είναι πράγματι η αληθινή ζωή;’’
Ή μάλλον καλύτερα : ‘’Έτσι θέλουμε να είναι η αληθινή ζωή; Έτσι θέλουμε να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας; Nα είναι πρώτα με κάθε κόστος, με κάθε τρόπο και με κάθε τίμημα;’’
Γιατί αν είναι έτσι, οι Λονδρέζοι το έπιασαν το νόημα από την αρχή και μας το έδειξαν με τον καλύτερο τρόπο στην τελετή έναρξης των δικών τους Ολυμπιακών Αγώνων, στο μεγαλύτερο δηλαδή τηλεοπτικό γεγονός στον πλανήτη. Ο Mister Bean υπό τους ήχους της Ολυμπιακής μουσικής του δικού μας Βαγγέλη Παπαθανασίου από την καταξοχήν Ολυμπιακή ταινία ‘’Οι δρόμοι της φωτιάς’’ ανεβαίνει σε αυτοκίνητο προκειμένου να κερδίσει έναν αγώνα δρόμου και όταν στο τέλος ούτε αυτό δεν είναι αρκετό, για να εξουδετερώσει τους αντιπάλους του, βάζει τρικλοποδιά στον μοναδικό αντίπαλο, που του αντιστέκεται και φυσικά κερδίζει τον πολυπόθητο τίτλο, επευφημούμενος από ένα κατάμεστο νεότευκτο Ολυμπιακό Στάδιο και πιθανότατα από ένα ολόκληρο έθνος και ίσως το μεγαλύτερο κομμάτι του πλανήτη.
Το πιάσαμε το υπονοούμενο!!!
Κι έτσι οι δρόμοι της φωτιάς έχουν έτοιμο το σίγουρα πετυχημένο sicouel;
‘’ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΜΠΑΤΖΑΚΙΑ ΜΑΣ’’
Y.Γ. Εγώ τριάντα χρόνια μετά από τότε που ξεκίνησα να κάνω αθλητισμό, τον συνεχίζω και νομίζω ότι θα το κάνω για πάντα, όπως θα συνεχίσω να ονειρεύομαι και για πάντα, γιατί στα πραγματικά όνειρα δεν κολλάει η λάσπη. Το δύσκολο είναι να πείσω και τα νέα παιδιά να κάνουν το ίδιο και να μπορέσουν να δουν πίσω από την βιτρίνα. Μπορεί το δικό μου όνειρο να μην χωράει σε βιτρίνες, ώστε να μπορέσω να το επιδεικνύω και να το μοιράζομαι πιο εύκολα, αλλά τελικά έτσι είναι καλύτερα, γιατί τα πραγματικά και δυνατά όνειρα δεν χωράνε σε βιτρίνες και δεν έχουν τιμή, ώστε να μπορούν να ξεπουλιούνται, αλλά και να ξεθωριάζουν, όταν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεν τα ευνοεί.
Τα μεγάλα όνειρα είναι αληθινά και αντέχουν για πάντα.
Και αυτό μου το έμαθε ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ.
Και φυσικά όχι ο αθλητισμός των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά ο αθλητισμός του πάρκου, του σκοτεινού σταδίου, της μοναξιάς, της χαράς, της ελπίδας, του ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ, του ΘΕΛΩ, του ΜΠΟΡΩ.
Και αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει τίποτα.
Kαι γι’αυτό θα συνεχίσω να καλώ κάθε παιδί να κάνει αθλητισμό.
