Το Χριστουγεννιάτικο δένδρο της Αθήνας έσβησε πριν ανάψει

Για άλλη μια φορά τα άσπρα δόντια και οι γραμμωμένοι κοιλιακοί κυριάρχησαν.
Κάποιον άνθρωπο του πνεύματος, να ξεστραβωθούμε, χάθηκε; Κάποιον άνθρωπο της δράσης, της προσφοράς, του εθελοντισμού, του ακτιβισμού, της σκέψης, του λόγου; Και όλα αυτά στην Πλατεία Συντάγματος, που τόσα εκπροσωπεί.
Όχι ότι δεν έχουν γίνει και χειρότερα σ’αυτήν την έρμη την πλατεία και δεν εννοώ μόνο έκτροπα και συμπλοκές, αλλά ειδικά στην εποχή μας αυτό το απύθμενο πηγάδι της κρίσης πρέπει να βρει τον πάτο του. Της κρίσης αξιών, προτύπων, προσωπικοτήτων. Της κρίσης που λοβοτομεί τα παιδιά μας κι εμείς κρατάμε το νυστέρι.
Δεν έχω τίποτα με το συγκεκριμένο «καλλιτέχνη», που άναψε το δέντρο και με κάθε «καλλιτέχνη» που ανάβει ό,τι του είναι πιο εύκολο, αλλά με αυτό που εκπροσωπούν αυτοί οι «καλλιτέχνες». Στην πίστα γυμνοί, στην Επίδαυρο γυμνοί, στο παιδικό θέατρο γυμνοί. Αρκετά!
Η Ελλάδα της κρίσης έχει ακόμα παρακαταθήκες περηφάνιας να επιδείξει.
Μια βόλτα στα νησιά της παραμεθορίου να σας πείσει. Μια ματιά στα σκοτάδια των χωριών των συνόρων θα σας φωτίσει περισσότερο από οποιοδήποτε υπέρλαμπρο δέντρο. Και γιατί τον συμβολισμό του Χριστουγεννιάτικου δέντρου πρέπει να τον αναλάβει οπωσδήποτε επώνυμο χέρι, επώνυμο πόδι και ό,τι άλλο επώνυμο μπορείτε να φανταστείτε; Και επώνυμο στην εποχή μας ξέρετε τι σημαίνει και τι εκπροσωπεί.
Χάθηκε δηλαδή να καλέσετε έναν από τους ανθρώπους των νησιών μας που βουτούσαν στα κύματα να σώσουν όλους αυτούς, για τους οποίους οι άλλες χώρες υψώσαν τείχη, έκλεισαν σύνορα, άλλαξαν τις νομοθεσίες τους.
Ήταν τόσο λιγότερο λαμπερό να τιμήσετε μια γυναίκα από αυτές που φύλαξαν τα μωρά των μανάδων της Συρίας, που ήλπιζαν για μια πολιτισμένη Ευρώπη και βρήκαν μια ρημαγμένη, αλλά ακόμα ανθρώπινη Ελλάδα; Γιατί αυτή είναι η Ελλάδα, που μας κάνει ακόμα υπερήφανους. Και αυτή είναι η Ελλάδα που ακόμα αντιστέκεται και θέλουν να κλαδέψουν. Και κλαδεύεις τα δέντρα που φέρουν τους καρπούς.
Και για να κλαδέψεις τους καρπούς, ξεριζώνεις τις ρίζες που τα τρέφουν. Και οι ρίζες είναι οι αξίες μας, ο πολιτισμός μας, η κουλτούρα μας, η μόρφωσης μας, η παιδεία μας, η ιστορία μας, η ηθική μας, τα οράματά μας, τα όνειρά μας.
Τι από αυτά μεταλαμπαδεύουμε στα παιδιά μας με την αισθητική του ξεβρακώματος; Και το ξεβράκωμα δεν έχει να κάνει με τον πισινό, αλλά με την ψυχή!
Καλά Χριστούγεννα!