«Σύμφωνο Εξόδου από τον Μεσαίωνα»

Είναι ελάχιστες οι φορές που τα τελευταία χρόνια αισθάνθηκα περήφανος για την πατρίδα μου. Μια από αυτές τις φορές ήταν η χθεσινή μέρα και αφορούσε στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, γιατί περί αυτού ο πολύς λόγος, μόνο έτσι μπορώ να το δω. Ως μια αστική πράξη μεταξύ ενηλίκων, που ρυθμίζουν τη ζωή τους σε ζητήματα που έχουν να κάνουν με τα οικονομικά τους, τα κληρονομικά τους, την απόφασή τους να μοιραστούν τις ζωές τους, την αξιοπρέπειά τους, την ελευθερία τους, τα δικαιώματά τους γενικότερα.

 

Η Ελλάδα χθες με την ψήφιση του έκανε ένα πρώτο βήμα εξόδου από τον Μεσαίωνα. Από την κατάσταση εκείνη, που ό,τι δεν καταλαβαίνω, το αρνούμαι, ό,τι δεν μου μοιάζει, το περιθωριοποιώ, ό,τι δεν γνωρίζω, το φοβάμαι, ό,τι με κάνει να σκέφτομαι, το καίω.

 

Ποιος μπορεί να πει το αντίθετο για όλους αυτούς που θέλουν να έχουν άποψη για τις ζωές των άλλων, σε θέματα που δεν τους αγγίζουν.

 

Για όλους αυτούς που επιμένουν να αποφασίζουν για το πως ο άλλος μπορεί να οργανώνει τη ζωή του, αποφασίζοντας ελεύθερα γι’αυτήν.
Για όλους αυτούς που με τον λόγο τους προσβάλλουν ανθρώπους θαρραλέους και περήφανους και με τις πράξεις τους καταδίκασαν ζωές ξένες, για τις οποίες δεν τους πέφτει λόγος.
Για όλους αυτούς που πένθησαν, χτυπώντας τις καμπάνες που δεν τους ανήκουν, αντί να χαρούν με την χαρά των συνανθρώπων τους, όπως ορίζει η αγάπη, που τόσο άδικα ευαγγελίζονται και τόσο βάναυσα κακοποιούν.
Για όλους αυτούς που κρύφτηκαν χωρίς κανένα θάρρος της γνώμης τους, ενώ μόλις την προηγούμενη μέρα ζητούσαν την ψήφο μας για να αναδειχθούν σε ηγέτες με παράστημα, σχέδιο και προοπτική.

 

Μόνο, κύριοι, που οι ηγέτες δεν κρύβονται. Ανοίγουν δρόμους για να βαδίσουν κι άλλοι πίσω τους και ιδίως αυτοί που αντιμετωπίζουν τις μεγαλύτερες δυσκολίες.
Οι ηγέτες αισθάνονται και καταλαβαίνουν. Είναι μορφωμένοι και μπροστά από την εποχή τους, όχι πίσω από αυτήν, κυνηγώντας τις εξελίξεις που πάντα τους προσπερνούν.

 

Οι ηγέτες δεν θάβουν το διαφορετικό, ό,τι κι αν είναι αυτό -ιδέες ή προσωπικότητες- το αναδεικνύουν, γιατί ξέρουν πως από εκεί θα έρθει η εξέλιξη, η νέα πρόταση, το βήμα μπροστά, το όργωμα του χωραφιού για τη νέα σοδειά, την καλύτερη, αφού η προηγούμενη δεν κατάφερε να τους ταϊσει όλους.

 

Οι ηγέτες σέβονται τον διπλανό τους, τον κόσμο τους, τον λαό τους, τον ΑΝΘΡΩΠΟ, χωρίς κριτήρια χρώματος, φυλής, προέλευσης, κοινωνικού, οικονομικού ή μορφωτικού επιπέδου ή σεξουαλικού προσανατολισμού και του προσφέρουν λύσεις και προτάσεις για ένα ανώτερο επίπεδο, εκείνο που υποτίθεται ότι οραματίζονται, αν φυσικά θέλουν να τον έχουν ευτυχισμένο, σταθερό στα πόδια του, με άποψη και άρα ενημερωμένο, γεμάτο με όνειρα και απαιτητικό.

Όμως το θέλουν;
Ρητορική η ερώτηση.

Κύριοι, όλοι εσείς που δεν ψηφίσατε ή κρυφτήκατε για να μην ψηφίσετε το σύμφωνο συμβίωσης, νομίζετε πως διαφέρετε κατά πολύ από εκείνους που κάποτε ή ακόμα και τώρα δεν επιτρέπουν στα κορίτσια να πάνε σχολείο;

 

Από εκείνους που δεν επέτρεπαν ή ακόμα κάπου δεν επιτρέπουν στις γυναίκες να ψηφίζουν;
Από εκείνους που έκλεισαν ανθρώπους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, για να τους κάνουν σαπούνια, ελπίζοντας να καθαρίσουν τις βρωμιές τους, που όμως δεν καθαρίζουν με σαπούνι.

 

Μπορεί οι συγκρίσεις να φαίνονται ακραίες, αλλά δεν είναι. Είναι απλώς άλλος ο κόσμος μας, άλλες οι εποχές, άλλα τα ζητήματα που απασχολούν μια κοινωνία. Το μόνο που μένει σταθερό είναι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Όχι ως μυαλό, σκέψη και πράξη, αλλά ως αξία και οντότητα.

Και αυτόν πάλι τον ξεχάσατε, κάνοντάς τον να εκλιπαρεί και να αγωνίζεται για το αυτονόητο, ξοδεύοντας ενέργεια, που θα μας ήταν χρήσιμη για τόσα άλλα πράγματα.
Ο κόσμος μας έχει ανάγκη από χαρούμενους ανθρώπους, υπεύθυνους για τις επιλογές τους και όχι από ανθρώπους που πρέπει να κρύβονται απλά και μόνο για αυτό που είναι και για αυτό που γεννήθηκαν.

 

Ο σεβασμός στην διαφορετικότητα έχει απόλυτη σχέση και με την παραγωγικότητα, αφού ίσως δεν τους ενδιαφέρει κάτι άλλο και αυτό οι ηγέτες θα έπρεπε να το ξέρουν