Συγχαρητήρια κυρία Διαβάτη

Ένα βραβείο που δεν έγινε δεκτό και ένα βραβείο που αμφισβητήθηκε είναι ικανά να προκαλέσουν τόση συζήτηση;
Προφανώς και είναι, όταν η όλη ιστορία έχει να κάνει με πολύ περισσότερα πράγματα από δύο βραβεία, όποια και αν είναι αυτά.
Έχει να κάνει με μια εποχή, που σημασία δίνουμε στην γυαλάδα και όχι στην λαμπρότητα.
Έχει να κάνει με μια χρονική στιγμή μεγάλης διάρκειας πια, που τα πρότυπα των παιδιών μας πρέπει να τα αποκοιμίζουν και όχι να τα ξυπνάνε.
Έχει να κάνει με μια χώρα, που η αισθητική της διαμορφώνεται από τις διαφημίσεις τύπου Jumbo.
Έχει να κάνει με μια γενιά, που η διασκέδασή της ξεκινάει στα πρωινάδικα και ολοκληρώνεται στα μεσημεριανάδικα, που μοιράζουν επίσης βραβεία χρώματος λαδί και ενίοτε λαμέ.
Έχει να κάνει με την προβολή, ως επιτυχημένων, ανθρώπων, που κανονικά θα έπρεπε να είναι φυλακή ακριβώς λόγω της προκλητικής τους αποτυχίας στα επαγγελματικά τους.
Έχει να κάνει με την ερμηνεία της βλακείας ως εξυπνάδας και της αμορφωσιάς ως επαγγελματικής δυνότητας.
Έχει να κάνει με την πολιτική μας κατάσταση, που κλέφτες από το ένα κόμμα τους κάνει βουλευτές επικρατείας στο άλλο, μοιράζοντας συγχωρωχάρτια.
Έχει να κάνει με την δυνατότητα του συστήματος να κλείνει κάθε στόμα που μιλάει εναντίον του και να προβάλει καθετί και οποιονδήποτε το υπηρετεί και το υποστηρίζει, ανεξαρτήτως αξίας και ηθικής υπόστασης.
Έχει να κάνει με το μέλλον των παιδιών μας, που πρέπει να εξελιχθούν σε καλούς καταναλωτές και φυσικά όχι σε σκεπτόμενους ανθρώπους, γιατί διαφορετικά δεν θα μπορούν να κατευθύνονται και να εκμεταλλεύονται.
Η κυρία Διαβάτη με μια γενναία πράξη, όπως αυτή της μη αποδοχής ενός βραβείου, που μπορεί να είναι και όνειρο ζωής, απλά έφερε στο προσκήνιο σκέψεις, απόψεις, και συζητήσεις που όλοι κάνουμε, αλλά λίγοι εκφράζουμε.
Ο κύριος Ρουβάς και το δικό του βραβείο δεν είναι η ουσία του θέματος και φυσικά πολύ περισσότερο η αιτία του προβλήματος, αλλά η αφορμή της προβολής του, όπως ίσως και η καριέρα του είναι σχεδόν πάντα η αφορμή και σχεδόν ποτέ η αιτία.
Το φοβερό δεν είναι ο κ. Ρουβάς να θέλει να παίξει στην Επίδαυρο και να βραβεύεται με το βραβείο καλύτερου ηθοποιού σε αρχαία τραγωδία. Αυτό για τον ίδιο είναι θεμιτό και σεβαστό. Όλοι έχουν δικαίωμα στο όνειρο, αν και ο τρόπος που το προσεγγίζεις σε χαρακτηρίζει και σε προσδιορίζει..
Το φοβερό είναι η Επίδαυρος να έχει ανάγκη τον κ. Ρουβά για να πουλήσει εισιτήρια, όπως η τηλεόραση έχει ανάγκη μια ημίγυμνη παρουσιάστρια καιρού για να κάνει νούμερα, όπως ο αθλητισμός έχει ανάγκη την ντόπα για να κερδίσει μετάλλια και όπως η πολιτική έχει ανάγκη τους εν τέλει φυλακισμένους πολιτικούς για να κερδίσει ψήφους και εξουσία.
Αν σε αυτό τον κόσμο θέλουμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας και με αυτές τις αξίες να τα γαλουχήσουμε, τότε είμαστε σε πολύ καλό δρόμο .

Ας προσδεθούμε και ας απολαύσουμε το ταξίδι μας.
Υ.Γ.
-Στα περισσότερα μέσα, κυρίως στην τηλεόραση, όταν θέλω να μιλήσω ως δάσκαλος για εκπαιδευτικά θέματα, μου λένε ΟΧΙ, γιατί το θέμα δεν πουλάει.
-Στα περισσότερα μέσα, κυρίως στην τηλεόραση, όταν θέλω να μιλήσω για τα βιβλία μου, μου λένε ΟΧΙ, γιατί είναι εμπορική δραστηριότητα.
-Στα περισσότερα μέσα, κυρίως στην τηλεόραση, όταν δεν θέλω να μαγειρέψω, να τραγουδήσω, να χορέψω και να μιλήσω για την διαφορά ηλικίας με την γυναίκα μου, μου λένε ΟΧΙ, γιατί αυτά μόνο θέλει ο κόσμος.
Και ρωτάω:
-Γιατί πουλάνε σχεδόν πάντα όλα τ’ άλλα εκτός των ουσιαστικών;
-Γιατί είναι εμπορική δραστηριότητα το βιβλίο και όχι το cd της κάθε τραγουδιάρας;
-Μήπως ο κόσμος θέλει αυτά που του μαθαίνεις να ζητάει;
Oι ερωτήσεις ρητορικές, αλλά οι απαντήσεις όλες δικές σας…