Γάμος ομοφύλων: η δημοκρατία δεν μπορεί να έχει αστερίσκους

ΠΕΜΠΤΗ 11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2024

Θα ήθελα μέσα από την καρδιά μου να ευχηθώ μια πολύ όμορφη, δημιουργική και ήσυχη χρονιά σε όλους, μακριά από αρρώστιες, φυσικές καταστροφές και πολέμους, όλα αυτά που μέχρι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό μόνοι μας δυστυχώς δημιουργούμε.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά που στο δευτερόλεπτο μπορούν να μας δείξουν πόσο μικροί κι αδύναμοι είμαστε μπροστά στα μεγάλα και σαν να μην πήραμε το μάθημά μας από την παρένθεση που μπήκε η ζωή μας την περίοδο της πανδημίας, της παγκόσμιας αυτής 11ης Σεπτεμβρίου και σαν να μην φτάνουν ούτε τα καθημερινά γεγονότα βίας, γυναικοκτονιών, απίστευτης ενδοσχολικής βίας και οικογενειακών τραγωδιών, με έναν μαγικό τρόπο εν έτει 2024, καταφέρνουμε να χωριζόμαστε σε δύο στρατόπεδα για θέματα που άπτονται απλά ζητήματα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Γιατί τέτοιο και μόνο είναι το όλο θέμα που έχει προκύψει για την υπόθεση του γάμου και της τεκνοθεσίας ομόφυλων ζευγαριών.
Πέρα από τις προσωπικές απόψεις του καθενός, το συγκεκριμένο θέμα είναι καθαρά θέμα δημοκρατίας, ισότητας και ισονομίας. Και επειδή η δημοκρατία είναι ακριβή και πολύτιμη, οφείλουμε να την προστατεύουμε και δικαιώματα διαφορετικά για πολίτες δημοκρατικής χώρας δεν εννοούνται. Τόσο απλό.
Έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες τόσες απόψεις σε μικρόφωνα που προσφέρθηκαν σε τόσο λάθος ανθρώπους που πραγματικά απορώ που ψάχνουμε κάπου αλλού τις αιτίες του πολύ σοβαρού προβλήματος του bullying στα σχολεία μας και τις κοινωνίες μας. Όταν ακόμα υπάρχουν άνθρωποι, απλοί πολίτες ή θεσμικοί παράγοντες, που τολμούν να αμφισβητούν το αυτονόητο και να το εκφράζουν κιόλας με εμπρηστικό και προσβλητικό λόγο, τότε υπάρχει και το εύφορο έδαφος όλο αυτό το μίσος κι ο αλληλοσπαραγμός να ανθίσει στις ζωές μας, τα σχολεία μας και τις κοινωνίες μας.
Έχω ακούσει από ανθρώπους να μιλάνε μέχρι και για δημοψήφισμα. Συγγνώμη, δημοψήφισμα για απλή νομοθέτηση νόμων που έχουν να κάνουν με την ισότητα των πολιτών και τα ανθρώπινα δικαιώματα; Μεγαλύτερο δημοψήφισμα από τις πρόσφατες εκλογές, όπου οι προγραμματικές δηλώσεις του κυβερνώντος κόμματος ήταν γνωστές υπάρχει; Ας σοβαρευτούμε λίγο.
Κι εδώ αυτοί που ονομάζονται ηγέτες, γιατί ζήτησαν αυτόν τον ρόλο, πρέπει να δείξουν την αξία τους, αν θέλουν έστω και για λίγο να περάσουν στη συνείδηση κάποιων, έστω και λίγων υποψιασμένων και σοβαρών, ως πραγματικοί ηγέτες και όχι να άγονται και να φέρονται από τη λεγόμενη βάση, που απατώνται αν νομίζουν ότι στην κυριολεξία τους στηρίζει και δεν τους πριονίζει τα θεμέλιά τους. Για ποιά βάση μιλάμε; Αυτή που έχει άποψη πεζοδρομίου σε θέματα που δεν την αγγίζουν, δεν την αφορούν και δεν την ενδιαφέρουν και έχει μια τυχαία τοποθέτηση μόνο και μόνο για λόγους ρατσισμού, ομοφοβίας και κουτσομπολιού;
Γι’ αυτό και η μεγάλη πληγή δεν είναι η απάντηση που παίρνεις, αλλά η ερώτηση που κάνεις και γιατί την κάνεις.
Γιατί αν ένα κράτος και μια κοινωνία βγει στους δρόμους και αρχίσει να ρωτάει τον τυχαίο περαστικό για τον γάμο, ας πούμε των ομόφυλων ζευγαριών, θα πρέπει να βγει να ρωτήσει και για το αν πρέπει να πληρώνουμε εφορία, αν πρέπει να πηγαίνουν τα παιδιά μας σχολείο, αν πρέπει να μας επιτρέπετε να ταξιδεύουμε στο εξωτερικό, αν πρέπει να έχουμε ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο, αν πρέπει να παίρνουμε αντισύλληψη και άπειρα ακόμα θέματα, που όμως έχουμε καταφέρει να λύσουμε με απόλυτα δημοκρατικές διαδικασίες στη χώρα που γέννησε την ουσία της δημοκρατίας, τη σκέψη της φιλοσοφίας, τις αξίες του αθλητισμού, τις λύσεις της ιατρικής, τη μαγεία του θεάτρου και που θα έπρεπε να είναι οδηγός και όχι ουραγός σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Γιατί για τέτοια συζητάμε.
Ναι, λοιπόν, δεν μπορεί κάποιος, που τυχαία γεννήθηκε σε ένα φύλο ή με τον όποιο σεξουαλικό προσανατολισμό, να απολαμβάνει ή να στερείται αυτά που ισχύουν για κάποιους άλλους.
Κι αν η Εκκλησία, που δυστυχώς δια μέσου αντιπροσώπων της επιτρέπει να συνεχίζεται αυτή η ρητορική μίσους και δημόσιας προσβολής ανθρώπων, ας θυμηθεί πως πριν 40 χρόνια, όταν αποποινικοποιήθηκε η μοιχεία, έκανε επίσημες γραπτές δηλώσεις πως κάτι τέτοιο θα συντάρασσε τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας που προφανώς θεωρούσε σωστό να πηγαίνουν τους ανθρώπους της τυλιγμένους με τα σεντόνια στα αστυνομικά τμήματα για ένα θέμα που είναι υπόθεση προσωπικής σχέσης ανάμεσα σε δύο συναινούντες ενηλίκους.
Ας κοιτάξουμε επιτέλους τι είναι αυτό που κάνει την Αγία, κατά κάποιους, ελληνική straight οικογένεια να σκοτώνει παιδιά, να δολοφονεί μητέρες και να μεγαλώνει νέους με εκρήξεις ακραίας βίας σε σπίτια, σχολεία και στάδια και ας αφήσουμε στην ησυχία τους τούς ανθρώπους που θέλουν να αποφασίσουν ελεύθερα ποιον θα αγαπήσουν και διεκδικούν να προσφέρουν αγάπη, προστασία και φροντίδα στον καρπό αυτής της αγάπης και πάλι, εννοείται, θα είμαστε εδώ, όπως και τώρα με τους νόμους μας και το σύνταγμά μας για να κρίνουμε αν πράγματι προσφέρουν αυτή την αγάπη, την προστασία και τη φροντίδα.
Τα πάντα στη ζωή πρέπει να κρίνονται βάσει αποτελέσματος, αφού δώσεις τις ευκαιρίες να παραχθεί αποτέλεσμα και μάλιστα ΙΣΕΣ ευκαιρίες σε ΟΛΟΥΣ.
Αλλιώς μιλάμε για κυνήγι μαγισσών.
Και όλοι έχουμε πρόσφατα παραδείγματα από τέτοια σπορ. Θυμηθείτε τι ακούσαμε για αυτά τα έρμα τα εμβόλια, που έσωσαν εκατομμύρια ζωές σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Κι αν δεν πέφτω και πολύ έξω, οι θιασώτες εκείνων των συνομοσιολογιών κάτι μου λέει πως είναι εναντίον του νομοσχεδίου που θέλει να περάσει την ισότητα στον γάμο ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους.
Κάνω λάθος;
Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό μου αρχείο, τραβηγμένη πριν δύο καλοκαίρια στον κεντρικότερο δρόμο του Ρέκιαβικ, στην Ισλανδία, σε μια πόλη που ψάχνει απεγνωσμένα το φως. Κι εμείς που γεννηθήκαμε και ζούμε μέσα στο φως, γιατί άραγε προσπαθούμε να κρατήσουμε μακριά το χρώμα από τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας;