Γράμμα στον Τρύφωνα Σαμαρά

Aγαπητέ Τρύφωνα,
θα ήθελα να σε ρωτήσω απ’ ευθείας ένα ‘’γιατί’’.
Σε παρακολουθώ από την Κυριακή το βράδυ, θέλοντας και μη, αφού όπου και αν γυρίσω τον δέκτη της τηλεόρασής μου σε βλέπω να χορεύεις αυτό τον ανύπαρκτο χορό αυτού του ανύπαρκτου νέου δήθεν καλλιτέχνη, που προσκυνάει σύμπασα η βαριά καλλιτεχνική βιομηχανία τύπου Μαντόνα και άλλων παρόμοιων ογκόλιθων της μουσικής, που στηρίζουν εδώ και δεκαετίες τις καριέρες τους στην γύμνια τους, στο κουρέλιασμα της προσωπικής τους ζωής και όσο πατάει η γάτα στην μουσική τους, ο Θεός να την κάνει μουσική.
Γιατί λοιπόν αγαπητέ Τρύφωνα επιτρέπεις να σε χρησιμοποιούν, όπως ακριβώς χρησιμοποίησαν την Έφη Θώδη λίγο πριν την τρελάνουν; Kαι μάλιστα να στο κάνουν όλοι αυτοί, που διατυμπανίζουν πόσο φίλοι σου είναι και πόσο σε λατρεύουν. Όλοι αυτοί, που αν δεν δεχτείς να τους κάνεις τα δικά τους, ούτε σε είδαν, ούτε σε ξέρουν. Όλοι αυτοί, που αν τους ζητήσεις απλά να βγεις και να μιλήσεις για την δουλειά σου, το κατάστημά σου, την πραγματική σου οντότητα, απλά θα σου απαντήσουν ότι το θέμα δεν πουλάει ή ότι εμπίπτει σε κανόνες ανοιχτής διαφήμισης, λες και το cd της κάθε τραγουδιάρας, που παρουσιάζουν και ξαναπαρουσιάζουν δεν είναι ανοιχτή διαφήμιση.
Αλλά φυσικά άλλο είναι να διαφημίζεις κάτι που μπορείς να ελέγξεις και να κατανοήσεις και που μέχρι εκεί φτάνει το μορφωτικό σου επίπεδο και το σύστημα αξιών σου και άλλο να ασχολείσαι με κάτι που σε τρομάζει, ακριβώς επειδή το θεωρείς πάρα πολύ σοβαρό και ακαταλαβίστικο για τον κόσμο, απλά και μόνο γιατί εσύ δεν μπορείς να το καταλάβεις.
Όμως κυρία Στεφανίδου, κύριε Λάτσιε, κύριε Μαλέλη, κυρία Μελέτη, για να αναφέρω μόνο λίγους από όσους τώρα μου έρχονται στο μυαλό, πραγματικά θα θέλατε το παιδί σας να μεγαλώνει με τα πρότυπα, που εσείς προβάλετε με θρησκευτική ευλάβεια και αληθινά θα ευχόσασταν να δείτε αύριο τα παιδιά σας πρωταγωνιστές σε παρόμοια θεάματα;
Kαι για όσους δεν καταλαβαίνουν και επειδή τα πάντα έχουν όνομα, εννοώ τα φαινόμενα τύπου Πετρούλα, την περίπτωση δηλαδή μιας ανήλικης σχεδόν κοπέλας, που ο δαιμόνιος υπερπετυχημένος διευθυντής προγράμματος από τα μεγάλα κανάλια (τώρα το πώς γίνεται ένα κανάλι να είναι μεγάλο, όταν δεν το πιάνει η μισή σχεδόν Ελλάδα, αυτό ποτέ δεν το κατάλαβα), παρουσίασε με τον τρόπο που παρουσίασε, έγδυσε με τον τρόπο που έγδυσε, υποτίμησε με τον τρόπο που υποτίμησε προκειμένου να την βγάλει στην επιφάνεια ενός κόσμου, που βασιλεύει η αναξιοπρέπεια και η προσβολή.
Ξέρετε κύριοι ο αέρας των τηλεοπτικών συχνοτήτων, που παράνομα χρησιμοποιείτε δεν σας ανήκει. Ανήκει στον κόσμο. Στον κόσμο εκείνο, που σας εμπιστεύεται τα παιδιά του, για να τα ψυχαγωγήσετε και να τα εκπαιδεύσετε, γιατί υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις. Φυσικά και η τηλεόραση είναι το καινούργιο σχολείο και όποιος το αρνηθεί, απλά κλείνει τα μάτια του στην πραγματικότητα. Η τηλεόραση σε ενημερώνει, σου ανοίγει ένα παράθυρο σε κόσμους, που δεν μπορείς να πλησιάσεις, σε συντονίζει με τους γύρω σου, προβάλλοντας τα ίδια πράγματα, τις ίδεις ώρες για όλο τον κόσμο και αυτό είναι πολύ σημαντικό για τον έφηβο, που ψάχνει ταυτότητα, ψάχνει κοινά χαρακτηριστικά με τους συνομιλήκους του, κοινά θέματα με τους γύρω του, για να αισθανθεί, ότι επιτέλους ανήκει κάπου, μοιάζει με κάποιους, μπορεί να μιλήσει για τα ίδια θέματα με κάποιους άλλους. Και αυτό του το δίνετε με τον καλύτερο τρόπο, κάνοντας την τέλεια πλύση εγκεφάλου, προβάλλοντας πρόσωπα, γεγονότα και συμπεριφορές, που μπορείτε να ελέγχετε και να χειραγωγείτε, προκειμένου να δημιουργήσετε μια νέα γενιά πειθήνιων καταναλωτών και καθόλου σκεφτόμενων ανθρώπων.
Έχουμε άραγε όλοι μας αναρωτηθεί γιατί οι αμερικανικές διαφημίσεις τύπου tele marketing κρατάνε σχεδόν όσο μια ταινία μικρού μήκους και ταυτόχρονα από πού βγήκε η έκφραση ‘’Αμερικανάκια’’, που χρησιμοποιούμε για όσους θέλουμε να παρουσιάσουμε ως εύπιστους και αφελείς;
Πλύση εγκεφάλου, η πιο επικίνδυνη μορφή εκπαίδευσης. Ύπουλη και αποτελεσματική.
Κι όμως έτσι κάποιοι έχουν αποφασίσει να μεγαλώσουν τα παιδιά μας. Με πρότυπα που επιβάλλονται και που οδηγούν σε αυτό που ζούμε σήμερα. Στην κρίση. Όχι την οικονομική, αλλά την κρίση αξιών, που είναι η μητέρα κάθε άλλης μορφής κρίσης.
Και πως αλλιώς να γίνει, όταν προβάλλεις ως υπερπετυχημένη, καλοπληρωμένη και σούπερ αναγνωρίσιμη την γυναίκα, που κάνοντας τις πιο ηλίθιες ερωτήσεις του κόσμου, μπαίνει τόσο βαθιά στον ρόλο της χαζής, που αύριο θα προτάξει ως υπέρτατη εξυπνάδα, την οποία ξέρει τόσο καλά να κρύβει, προκειμένου οι άλλοι να ασχολούνται μαζί της.
Και ρωτάω:
-γιατί να ασχοληθείς με μια χαζή;
-γιατί η εξυπνάδα να μην φτάνει από μόνη της ως προσόν για προβολή και εσύ πρέπει να υποδυθείς την χαζή, για να πετύχεις;
-γιατί ακολουθούμε τον ανάποδο δρόμο από την αναγνωρισιμότητα στην επιτυχία και όχι τον ορθά εννοούμενο από την επιτυχία στην αναγνωρισιμότητα;
Στην εποχή μας, δηλαδή την εποχή των διασήμων, των celebrities και των κάθε είδους μαραμένων μαιντανών πρέπει πρώτα να κάνεις κάτι για να ξεχωρίσεις και μετά αυτό το κάτι να το χρησιμοποιήσεις για να πετύχεις στην οποιαδήποτε επαγγελματική σου απόπειρα. Και επειδή το να ξεχωρίσεις χωρίς ουσιαστκό αντικείμενο, επάγγελμα και έργο είναι πρακτικά αδύνατο, ο μόνος δρόμος για να το επιτύχεις είναι αυτός της βλακείας. Δηλαδή κάνε κάθε είδους βλακεία ώστε να ασχοληθούν οι άλλοι μαζί σου.
Και ξανά δηλαδή;
-μπες σε εκπομπές τύπου big brother στην παραγωγικότερη στιγμή της ζωής σου χωρίς να κάνεις τίποτα και να μπορείς να βγαίνεις γνωστός και με χρήματα.
-παρουσίασε εκπομπές τύπου ‘’Ορού της αλήθειας’’, όπου βάζεις τον πατέρα να χειροκροτάει την κόρη, που το έκανε με τον αδερφό της, που τα είχε με την μάνα και όλα αυτά για να πάρει πέντε δεκάρες και πολλαπλάσια λεπτά διασημότητας.
-βάλε στα κεντρικά δελτία ειδήσεών σου, που τα ονόμασες εναλλακτικά για ξεκάρφωμα, πρώτη είδηση την αλλαγή χρώματος κραγιόν της δεύτερης αναπληρωματικής Μις Ελλάς και πέρασε σε τρέιλερ από κάτω την νίκη Ελλήνων μαθητών στις Ολυμπιάδες μαθηματικών.( Αν και αυτό απίθανο μου φαίνεται.)
-φτιάξε πάνελ με ανθρώπους, που το μόνο που κάνουν είναι να κουτσομπολεύουν δημόσια σε πρωινές, μεσημεριανές, απογευματινές, βραδινές ζώνες, δημιουργώντας ένα νέο επάγγελμα. (Αυτό δεν ακούγεται και πολύ κακό, αν και δεν τους είπες, πως αύριο δεν θα υπάρχουν κανάλια, που να τους πληρώνουν, για να το εξασκήσουν. Τώρα θα μου πεις, μήπως τους πληρώνουν και τώρα;)
-δώσε τον χαρακτηρισμό του ‘’απόλυτου’’ και της ‘’απόλυτης’’ σε κάθε έναν, που το μόνο απόλυτο που τον χαρακτηρίζει είναι ότι καλύπτει απόλυτα τις ανάγκες σου, τις επαγγελματικές και τις οικονομικές.
Θα μπορούσα να γράφω ώρες για όλα αυτά, που με πληγώνουν και με υποτιμάνε, βλέποντάς τα. Και μην τολμήσει να μου πει κάποιος ν’ αλλάξω το κανάλι της τηλεόρασης μου, για να μην τα βλέπω, γιατί το πρόβλημα δεν είναι τι βλέπω εγώ, αλλά τα παιδιά μας. Οι μαθητές μου, που όταν τους ρωτάω ‘’τι θέλετε να γίνετε, όταν μεγαλώσετε’’, μου απαντάνε ‘’διάσημοι’’. Τα παιδιά κάθε ηλικίας, που βλέποντας το βίντεο στα εκπαιδευτικά προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας στο ΟΑΚΑ, δεν χειροκροτάνε στις εικόνες των Παραολυμπιακών αγώνων, αλλά σε αυτές της Eurovision.
Γι’ αυτά τα παιδιά σου γράφω Τρύφωνα, γιατί πιστεύω, πως σαν τέτοιο παιδί ξεκίνησες την πορεία σου, σαν τέτοιο πέτυχες στο επάγγελμά σου και αυτό αξίζει να δείξεις. Όσο για τον χορό σου, μπορείς πάντα να τον απολαμβάνεις μόνος σου ή με τους φίλους σου και όχι με αυτούς, που αυτοαποκαλούνται φίλοι σου, σε χρησιμοποιούν στα show τους, σε βαθμολογούν αυστηρά, σε διώχνουν γιατί δεν είσαι καλός και σε ξανακαλούν, για να σου πουν ‘’πόσο λίγο το έχεις’’, λες και δεν το ήξεραν από πριν και περίμεναν την τηλεθέαση του prime time, για να στο πετάξουν στα μούτρα και για να έχουν και κάποιο θέμα συζήτησης για όλη την υπόλοιπη εβδομάδα μέχρι να βρουν το επόμενο θύμα τους.
Ζούμε όλοι μας μια πρωτοφανή περίοδο κρίσης, τουλάχιστον για τις δικές μας γενιές των 40 και είναι τουλάχιστον υποκριτικό να θέλουμε να ξεφύγουμε από αυτή, δημιουργώντας μια νέα γενιά ανθρώπων, που επειδή έχασε τις ευκολίες της, που εμείς της δώσαμε, έχασε και τον κόσμο κάτω από τα πόδια της και αν αύριο αναζητήσει τις λύσεις των προβλημάτων της στα κάθε είδους άκρα, πολιτικά, κοινωνικά, προσωπικά, εμείς από κάποια γωνία θα αναρωτιόμαστε για το τι έφταιξε.
Μήπως θα βοηθούσε, αν κλείναμε για λίγο την τηλεόρασή μας ή τουλάχιστον να γυρίζαμε το κανάλι μας εκεί, που υπάρχει λιγότερος θόρυβος και περισσότερη μουσική, λιγότερη ‘’απόλυτη διασκέδαση’’ και περισσότερος πραγματικός χορός;
Έ, Τρύφωνα;