Νίκος Μιχαλόπουλος: « Το σημαντικό δεν είναι να φορέσουμε στον άλλον τα ρούχα που εμείς αποφασίσαμε για κείνον, αλλά να βγάλουμε κι εμείς τα ρούχα που άλλοι μας φόρεσαν»

ΤΕΤΑΡΤΗ 16 ΙΟΥΝΙΟΥ 2021

Πότε θα μπορέσει να καταλάβει η κοινωνία μας, πως το να πληγώνεις μέχρι εξόντωσης όποιον θέλει απλά να είναι ο εαυτός του, χωρίς αυτό να επηρεάζει κανέναν από μας, είναι το πιο ανθρωποφαγικό πράγμα που μπορεί να γίνει;
Η κοινωνία, αυτός ο απρόσωπος προσδιορισμός, τελικά είναι το πιο προσωπικό στοιχείο που μπορεί να υπάρξει, γιατί είμαστε οι ίδιοι εμείς. Εμείς την προσδιορίζουνε κι εμείς μπορούμε να την αλλάξουμε. Αν εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας και τους ίδιους μας τους εαυτούς να αντιμετωπίζουμε το διαφορετικό ως κάτι κατώτερο σε σχέση με εμάς ή ως κάτι εχθρικό προς εμάς που πρέπει να εξαφανίσουμε, κάνουμε το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μας, γυρίζοντας την πλάτη στο μεγαλύτερο δώρο που μας δόθηκε: την ποικιλία. Την ποικιλία ανθρώπων, σκέψεων, χαρακτηριστικών, συμπεριφορών, εμφανίσεων, πεποιθήσεων, ονείρων, προσπαθειών, κατακτήσεων. Μια ποικιλία που σημαίνει συμπλήρωση, κάλυψη κενών, στήριξη, εξέλιξη, δυνατότητες δίχως όρια, υπέρβαση. Το παιδί, ο άντρας, η γυναίκα, ο οποιοσδήποτε μπαίνει σήμερα στο περιθώριο, επειδή απλά δεν ικανοποιεί τη στερημένη αντίληψη κάποιων περί κανονικού, είναι αυτός ή αυτή που αύριο θα μπορούσε ν’ αλλάξει τον κόσμο μας προς το καλύτερο, αν του είχε δοθεί η δυνατότητα να είναι αυτός που ήθελε, ώστε να αισθάνεται ελεύθερος και ευτυχισμένος. Δηλαδή αυτό που ψάχνουμε όλοι.
Στη ζωή μάς μαθαίνουν πάντα, από τότε που είμαστε παιδιά, να γίνουμε αυτοί που θα κάνουν πράγματα ξεχωριστά, ώστε να ξεφύγουμε από τον κύκλο των πολλών και να πάμε στην παρέα των λίγων, των ξεχωριστών, των πρώτων. Όταν όμως αυτή η έννοια της διαφορετικότητας έρθει στο επίπεδο των προσωπικών επιλογών και του αυτοπροσδιορισμού η κατάσταση γίνεται εντελώς διαφορετική. Ουσιαστικά εχθρική. Μήπως γιατί λειτουργεί ως καθρέφτης του θάρρους που κάποιοι δεν είχαν για να κυνηγήσουν τη δική τους ευτυχία; Και ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που μπορεί να φοράει τα δικά του ρούχα, όχι τα ρούχα που άλλοι έχουν επιλέξει για κείνον.
Μιλάμε για αποδοχή και ανεκτικότητα!
Πόσο λάθος λέξεις!
Πόσο λάθος εκφράσεις!
Ποιός είναι αυτός που θα ανεχτεί τον άλλον για αυτό που είναι;
Ποιός έδωσε σε ποιόν την εξουσιοδότηση να κρίνει και να προβιβάζει;
Ποιός είναι αυτός που το παίζει τόσο καλός ώστε να ανέχεται αυτόν που εξ ορισμού είναι κατώτερος;
Χθες κατώτερος ήταν ο Βαγγέλης Γιακουμάκης, σήμερα είναι η Δημήτρης της Λέσβου. Αύριο θα είμαι εγώ κι εσύ για λόγους που τώρα δεν μπορούμε να φανταστούμε. Όταν η κοινωνία φτιάχνει κουτάκια και κολλάει ταμπέλες, κάποιες από αυτές προορίζονται και για μας. Μόνο που οι ταμπέλες είναι για τα ρούχα, όχι για τους ανθρώπους. Και αυτό ξενίζει κάποιους. Και τί κάνουν συνήθως τότε; Κοροϊδεύουν ή κουκουλώνουν ή πετάνε αυτούς με τις σπάνιες ταμπέλες.
Η Δημήτρης ντυνόταν με γυναικεία ρούχα, ενώ είχε γεννηθεί άντρας και ήταν εκεί να περιθάλψει τη μητέρα του όταν χρειάστηκε. Ήταν εκεί με τα γυναικεία του ρούχα να βοηθήσει τους μετανάστες που έφταναν στις παραλίες της Μυτιλήνης. Κι όμως οι περισσότεροι στάθηκαν στα γυναικεία του ρούχα και όχι στην ευαίσθητη ψυχή του και του έκλεισαν την πόρτα κατάμουτρα, λοιδορώντας τον, γιατί απλά δεν διέθετε το κατάλληλο dress code της δικής τους δήθεν αξιοπρέπειας. Τον έκλεισαν σε τρελοκομείο και του χορήγησαν φάρμακα για να τον αλλάξουν, ενώ θα έπρεπε πρώτα να αλλάξουν τα μάτια με τα οποία βλέπουν τον κόσμο γύρω τους, που στο τέλος τέλος δεν τους ικανοποιεί κιόλας, ενώ κάνουν τα πάντα για να τον συντηρήσουν ως έχει. Σκληρό κι απάνθρωπο για όσους θέλουν απλά να είναι ο εαυτός τους. Και ταυτόχρονα παράδοξο. Γιατί το ύποπτο δεν είναι όταν κάποιος κάνει αυτό που τον εκφράζει, αλλά όταν οι άλλοι τον κατηγορούν, επειδή οι ίδιοι δεν τόλμησαν να κάνουν αυτό που τους εκφράζει και τώρα προφανώς δυστυχισμένοι με τις όποιες επιλογές τους, προσπαθούν να κατεβάσουν τους άλλους στο επίπεδό τους, αντί να ανέβουν εκείνοι στο δικό του, εκεί όπου βασιλεύει η ελευθερία, που σου δίνει το θάρρος της επιλογής και η δύναμη της υποστήριξής της. Ο στερημένος είναι συνήθως ο πιο βάναυσος κριτής και ο πιο σκληρός κατήγορος. Κι εκείνος ξέρει γιατί, αλλά δεν μπορεί να το εκφράσει, γιατί τότε θα χάσει το μόνο πεδίο δράσης του μυωπικού ορίζοντά του, την άποψη πάνω στη ζωή των άλλων για θέματα που δεν αφορούν σε κείνον.
Αν πρέπει να αρχίζουμε να αλλάζουμε σε κάτι τον κόσμο μας, σίγουρα δεν πρέπει να αρχίσουμε από την κάθε Δημήτρη, αλλά από εκείνους που συντηρούν το σύστημα του αποκλεισμού για κάθε Δημήτρη που δεν μοιάζει με τους άλλους Δημήτρηδες αυτού του κόσμου.
Αν θέλουμε να πάψουμε να μιλάμε για bullying στα σχολεία μας, πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά μας να φορέσουν τα ρούχα που τους εκφράζουν και να είμαστε περήφανοι για αυτά, στηρίζοντας τις επιλογές και τα όνειρά τους, που για να είναι πραγματοποιήσιμα πρέπει να είναι αυθεντικά, μοναδικά κι όχι δανεικές φωτοτυπίες μιας ζωής που άλλοι έχουν αποφασίσει για σένα, χωρίς εσένα. Το σημαντικό δεν είναι να φορέσουμε στον άλλον τα ρούχα που εμείς αποφασίσαμε για κείνον, αλλά να βγάλουμε κι εμείς τα ρούχα που άλλοι μας φόρεσαν.
Το να είσαι η Δημήτρης σε αυτή την κοινωνία απαιτεί τεράστιο θάρρος και αξιοπρέπεια, την αξιοπρέπεια της συνέπειας απέναντι στον εαυτό σου και αυτό πρέπει να το επιβραβεύουμε και όχι να το κυνηγάμε. Κι αν αυτό παραείναι βαρύ για τις πλάτες μας, ας το αφήνουμε να ανθίζει μόνο του. Η αρετή πάντα βρίσκει τον τρόπο της να υπάρχει, αρκεί να της αφήνουμε λίγο από το οξυγόνο μας.