«This is Sparta»...δυστυχώς. Σχόλιο του Νίκου Μιχαλόπουλου

«This is Sparta»…δυστυχώς

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΜΑΡΤΙΟΥ 2020

Τα σχολεία μας και τα πανεπιστήμιά μας κλειστά. Τα δικαστήριά μας κλειστά. Τα μουσεία μας κλειστά, όπως και τα θέατρά μας, οι κινηματογράφοι μας, και όλοι οι πολιτιστικοί μας χώροι. Και ποιος ξέρει, αύριο τι; Η χώρα στον γύψο εξαιτίας μιας πρωτόγνωρης παγκόσμια επικίνδυνης κατάστασης, που ίσως ακόμα δεν μπορεί απόλυτα να αξιολογηθεί.
Η Σπάρτη όμως στους δρόμους, με μια κοσμοσυρροή, που σπάνια βλέπει, για να υποδεχτεί, ημέρα εισόδου της Ολυμπιακής φλόγας στην πόλη, όχι φυσικά το ιερό φως, αλλά έναν ηθοποιό -δεν θα πω εγώ ποιας κατηγορίας και ούτε με ενδιαφέρει- και πρωταγωνιστή μιας αμφιβόλου ποιότητας καρτουνίστικης ταινίας για τον ηρωισμό των 300, που θεώρησε σωστό, κρατώντας το Ολυμπιακό Φως να κραυγάζει με αστείο τρόπο, από τη στιγμή που είμαστε εκτός κινηματογραφικού πλατό και μεγάλης οθόνης, φράσεις του σεναρίου, τοποθετώντας στο ίδιο ύψος τον σκοπό για τον οποίο ήταν εκεί με την εισπρακτική επιτυχία της ταινίας του.
Θα μπορούσε τουλάχιστον κάποιος από την Ολυμπιακή μας Επιτροπή να του ψυθιρίσει κάτι για την λέξη «εκεχειρία», που ακόμα και σήμερα, στο κατώφλι των Ολυμπιακών Αγώνων του 2020, φαντάζει πιο επίκαιρη από ποτέ και πιο κατάλληλη κάτω από τη σκιά του αγάλματος του Λεωνίδα, που δημιουργούσε ο ήλιος της Λακωνίας και το εξίσου δυνατό Ολυμπιακό Φως.
Αν σήμερα, τον βωμό της Σπάρτης είχε ανάψει κάποιος Έλληνας Ολυμπιονίκης ή κάποιος Έλληνας πρωταθλητής ή κάποιος άξιος Έλληνας από τους πολλούς που κόπηκαν από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή για την τιμητική μεταφορά της φλόγας, ο λαός της Σπάρτης πιθανότατα θα είχε αποφασίσει να μείνει σπίτι του, επιδεικνύοντας την υπευθυνότητα που ξέχασε την πιο καίρια στιγμή, για χάρη μιας τελετής καρικατούρας, που όμως θα πουλήσει στα ΜΜΕ, θα κάνει πολλά views και θα πάρει άπειρα likes.
Αρχαίο Πνεύμα Αθάνατον, αγνέ πατέρα (μάθε, δεν πουλάει η αγνότητα στις ημέρες μας)
του ωραίου, του μεγάλου και τ’αληθινού…
…επιτέλους προσαρμόσου και γίνε:
του διασήμου, του πλουσίου και του ινφλουενσερινικού…
αλλιώς δεν σε βλέπω και πολύ καλά.
Νίκος Μιχαλόπουλος