ΝΙΚΟΥ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ «ΤΟ ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ ΠΑΙΔΙ»

Συνέντευξη του Νίκου Μιχαλόπουλου, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου, με τίτλο «ΤΟ ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ ΠΑΙΔΙ»

♦️ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΑΝΝΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

♦️Κύριε Μιχαλόπουλε, έχετε έως σήμερα εκδώσει δέκα βιβλία και κυκλοφόρησε και το ενδέκατο βιβλίο σας τον Δεκέμβριο. Είστε αθλητής και εκπαιδευτικός. Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων;

Πάντα έγραφα. Αυτός ήταν ο τρόπος έκφρασής μου και προσέγγισης των άλλων ανθρώπων. Ακόμα και σήμερα γράφω γράμματα στους αγαπημένους μου ανθρώπους και κρατάω ημερολόγιο. Το γράψιμο είναι κάτι που βγαίνει φυσικά από μέσα μου. Κάποια στιγμή όμως αποφάσισα, ότι αυτός θα ήταν ένας ωραίος τρόπος διαλόγου με τους μικρούς μου φίλους, κυρίως μέσα από μια δική μου διάθεση να μοιραστώ μαζί τους τις εμπειρίες μου μέσα από τον αθλητισμό, που για μένα ήταν μια πολύ μοναχική διαδρομή και ίσως αντίστοιχα μου έλειψαν ανάλογες προσεγγίσεις από άλλους ανθρώπους, όταν τις είχα ανάγκη.

♦️Από που αντλείτε την έμπνευσή σας για τη δημιουργία των ηρώων των βιβλίων σας αλλά και τις θεματικές που προσεγγίζεται μέσα από αυτά.

Από τον κόσμο γύρω μου, την πραγματικότητά μου, την αλήθεια μου, τους φόβους μου, τις δειλίας μου, τα δυνατά μου σημεία, τα πρότυπά μου, και κυρίως από όλα αυτά που με πονάνε και θα ήθελα να αλλάξω. Οι ήρωές μου μπορεί να έχουν στοιχεία μου, αλλά και μπορεί σκόπιμα να είναι το εκ διαμέτρου αντίθετο από μένα. Σίγουρα όμως σε κάθε βιβλίο μου υπάρχουν προσωπικά μου στοιχεία, ακόμα κι αν κάποιος δεν μπορεί να το διακρίνει με την πρώτη ματιά.

♦️Όταν ξεκινάτε να γράφετε την ιστορία σας, γνωρίζετε από την αρχή, το τέλος της κάθε ιστορίας που γράφετε ή σας οδηγούν οι ήρωές σας;

Τις περισσότερες φορές το βιβλίο έχει γραφτεί πολύ καιρό πριν μέσα στο μυαλό μου, πολύ πριν πάρει την τελική μορφή του στον υπολογιστή. Όμως πάντα υπάρχει ένα συναισθηματικό παράθυρο ανοιχτό, που τελευταία στιγμή μπορεί να οδηγήσει εμένα και τον ήρωά μου σε άλλα μονοπάτια, διαφορετικά από αυτά που είχαμε περπατήσει, όταν η ιστορία ήταν ακόμα απλά μια ιδέα. Και πάντα αυτή την έμπνευση της τελευταίας στιγμής την εμπιστεύομαι και την ακολουθώ.

♦️Ποια η ευθύνη του συγγραφέα όταν γράφει ένα παιδικό βιβλίο;

Να μείνει πιστός στην αλήθεια του και τις αξίες του, ακόμα και αν κάποιες φορές δεν είναι εύκολα αποδεκτές ή μπορεί να φαίνονται σκληρές και το κυριότερο να στέλνει ένα μήνυμα με την ιστορία του, ανοίγοντας παράθυρα ελπίδας, πίστης και ώθησης. Τα παιδιά μπορούν να καταλάβουν πολύ περισσότερα από αυτά που οι περισσότεροι νομίζουν ότι μπορούν και γι’αυτό τους αξίζει να είμαστε ανοιχτοί ως προς αυτά που κρύβουμε μέσα μας, χωρίς να ξεχνάμε ποτέ ότι ο σεβασμός είναι το σημαντικότερο συστατικό σε κάθε μορφής σχέση.

♦️Τι θεωρείτε πιο σημαντικό σε μια παιδική ιστορία όταν γράφετε; Το ίδιο το μήνυμα ή τα μηνύματα της ιστορίας ή τον τρόπο με τον οποίο θα τα εκφράσετε;

Και τα δύο σε απόλυτη αρμονία. Αν αυτό που έχεις να πεις, δεν έχεις τον τρόπο να το πεις ή αν αυτό, που ίσως έχεις έναν πολύ ωραίο τρόπο να το εκφράσεις, δεν έχει ουσιαστικό περιεχόμενο και ουσία, τότε το αποτέλεσμα δεν θα φτάσει στον παραλήπτη του. Και αυτό είναι κάτι, που τουλάχιστον στα παιδικά βιβλία, το καταλαβαίνεις έντονα στις ζωντανές σου παρουσιάσεις και επαφές με τα παιδιά, όπου τα πάντα λειτουργούν σαν μια θεατρική παράσταση. Χρειάζεσαι ένα καλό κείμενο, μια ωραία ατμόσφαιρα και έναν ταλαντούχο άνθρωπο στην επικοινωνία να το ζωντανέψει και στη δική μας περίπτωση αυτό το κάνει ο συγγραφέας.

♦️Όταν ήσασταν παιδί, ποιο βιβλίο είχατε αγαπήσει πολύ και ποιόν συγγραφέα;

Ήμουν μοναχικό και μελαγχολικό παιδί. Ακόμα έχω μέσα μου την αίσθηση του διαβάσματος της περίφημης ιστορίας του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν « Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» και λίγο αργότερα το άγγιγμα των λέξεων του Μενέλαου Λουντέμη στο «Ένα παιδί μετράει τ’άστρα».

♦️Τι πιστεύετε ότι πρέπει να κάνει ένας γονιός, για να αγαπήσει το παιδί του τα βιβλία;

Να διαβάζει. Το παράδειγμά μας δεν είναι μια από τις καλύτερες διατακτικές διαδικασίες, είναι η μοναδική. Τα παιδιά μας μάς αντιγράφουν, γιατί μας αγαπάνε και επειδή μας αγαπάνε, μας προσέχουν και μας μιμούνται. Παρατηρώ πολλές φορές τους μαθητές μου να αναπαράγουν πολλά από όσα κάνω. Αν αυτά έχουν ένα θετικό εκτόπισμα, τότε είμαστε στον σωστό δρόμο. Πολλές φορές δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Οι πράξεις είναι αυτές που μετράνε. Αν λοιπόν σε κάθε σπίτι αντί για τηλεόραση και πολλές φορές περισσότερες από μία, υπήρχαν βιβλιοθήκες, με εμάς τους ίδιους γύρω από αυτές να υπάρχουμε και να ανθίζουμε, τότε είναι σίγουρο, πως τα παιδιά μας θα αγαπήσουν το βιβλίο. Επίσης τα σχολεία μας να γίνουν πιο φιλικά προς το βιβλίο. Πολλές φορές σχολεία καλούν συγγραφείς για παρουσιάσεις και εκδηλώσεις, αλλά απαγορεύουν το συγγραφικό τους έργο, γιατί το θεωρούν εμπορική διαδικασία. Και που είναι το κακό, αν ένα παιδί θελήσει να αγοράσει ένα βιβλίο, που φυσικά γονείς και εκπαιδευτική κοινότητα έχουν εγκρίνει; Γιατί θεωρείται πιο σωστό ένα παιδί να πληρώσει ένα εισιτήριο για μια θεατρική παράσταση, που μάλιστα είναι και προϋπόθεση για να την παρακολουθήσει και λιγότερο σωστό το να αγοράσει το βιβλίο του συγγραφέα, που θα γνωρίσει στο σχολείο του και θα τον ακούσει να του μιλάει στην ψυχή του; Έχουμε δημιουργήσει ένα εχθρικό περιβάλλον απέναντι στο βιβλίο και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί.

♦️Δεν είναι ένα, δεν είναι δύο, είναι πολλά τα χρώματα που έχει το πολύχρωμο παιδί.

Ποιο είναι αλήθεια το Πολύχρωμο παιδί; Κάντε μας τις συστάσεις του νέου σας ήρωα.

Το «Πολύχρωμο Παιδί» είναι κάθε παιδί, κάθε άνθρωπος με τις ιδιαιτερότητές του. Κάποιες από αυτές πιο σπάνιες και πιο έντονες, αλλά η πραγματικότητα του καθενός, που πρέπει να γίνει αποδεκτή από όλους, γιατί αυτή η πραγματικότητα, αυτή η διαφορετικότητα κάνει τον κόσμο μας τόσο όμορφο και τόσο ενδιαφέροντα, καθώς ο ένας συμπληρώνει τον άλλο. Έχουμε μάθει τον διαφορετικό σε σχέση με μας, σε όλα αυτά τα αυστηρά προσωπικά χαρακτηριστικά του καθενός, να τον αντιμετωπίζουμε ως κατώτερο σε σχέση με μας ή ως εχθρό προς εμάς. Κι όμως και πι δύο αυτές προσεγγίσεις είναι ολοκληρωτικά λάθος και δημιουργούν κοινωνίες φοβισμένων και δυστυχισμένων ανθρώπων. Στην πραγματικότητα «Πολύχρωμα Παιδιά» είμαστε όλοι μας και όλοι θα βρούμε κομμάτια μας στον ήρωα του βιβλίου.

♦️Ποιο μήνυμα θέλετε να περάσετε με το βιβλίο σας “Το πολύχρωμο παιδί” στο μικρό αναγνώστη;

Να είναι ο εαυτός του και να είναι περήφανος για αυτόν. Να ξέρει, πως ο δρόμος δεν είναι πάντα εύκολος, όμως αν καταφέρουμε να μείνουμε κοντά στις αξίες μας και τα όνειρά μας, οι συγκινήσεις που μας περιμένουν είναι τεράστιες! Και αυτό τα «πολύχρωμα παιδιά» το γνωρίζουν πολύ καλά.