ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Όταν η ψυχή θέλει και ονειρεύεται, τότε το σώμα μπορεί

 ”AN ΘΕΣ ΝΑ ΤΡΕΞΕΙΣ, ΤΡΕΞΕ 100μ.
 ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΤΡΕΞΕ ΕΝΑΝ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ”
 Εμίλ Ζάτοπεκ – Ο Άνθρωπος-Ατμομηχανή.

 

Eίχα τη τύχη να τρέξω στο Διεθνή Μαραθώνιο της Αθήνας το Νοέμβριο του 2005.


Μεγάλωσα και ωρίμασα μέσα στα στάδια. Από το 1983 μέχρι και σήμερα, πρώτα και πάνω απ’ όλα αθλητής. Δεν ξέρω, αν έτσι γεννήθηκα ή έτσι διαμορφώθηκα,  ο μαραθώνιος όμως αποτελούσε πάντα το απωθημένο μου, αν και πάντα αθλητικά βρισκόμουνα και βρίσκομαι σε άλλα αγωνίσματα. Από το 1982, που κατάλαβα αθλητικά τον εαυτό μου και για 23 ολόκληρα χρόνια σκεφτόμουνα, πως θα ήτανε να τερματίζω στο Παναθηναϊκό στάδιο, έχοντας διανύσει τα 42 αυτά άγνωστα, βασανιστικά αλλά τόσο θελκτικά χιλιόμετρα. Το 2005αισθάνθηκα, πως ήμουν έτοιμος, όχι φυσικά από πλευράς προετοιμασίας, για κάτι τέτοιο. Το περισσότερο που είχα τρέξει στη ζωή μου ήταν 16 συνεχόμενα χιλιόμετρα, αλλά αυτό δεν θα με σταματούσε από το στόχο μου .Και για μένα εκείνη τη χρονιά ο μαραθώνιος ήταν κάτι περισσότερο από ένας στόχος.

 

Οι δικοί μου άνθρωποι προσπάθησαν να με αποτρέψουν.

  • Σκέψου τα χιλιόμετρα.
  • Δεν είναι αστείο.
  • Θα αποσυντονιστείς.
  • Θα πάθεις τίποτα.
  • Θα σε μαζεύουν τα ασθενοφόρα.

 

Τα πρώτα είκοσι χιλιόμετρα κύλησαν από πάνω μου σαν δροσερό νερό. Ήταν σαν να κοιμόμουνα και ξύπνησα ξαφνικά έχοντας ήδη τρέξει είκοσι ολόκληρα χιλιόμετρα. Το ήθελα τόσο πολύ και ήταν μαγικό.
Τα επόμενα ήταν δύσκολα, αλλά δύσκολα μ’ ένα τρόπο, που μ’ έφερε κοντά σε κάποια κομμάτια του εαυτού μου, που άξιζε να εξερευνήσω, όχι να ανακαλύψω, ήξερα ότι τα είχα, όμως τα άγγιξα με έναν άλλο τρόπο, που από τότε τον κουβαλάω μέσα μου σαν γνώση, σαν δύναμη, σαν γλύκα.

 

Τα χιλιόμετρα πραγματικά με κούρασαν, αν και τα είχα φοβηθεί πολύ περισσότερο, όπως καθετί, που μας φοβίζει περισσότερο επειδή δεν το γνωρίζουμε και καμιά φορά δεν το τολμάμε, βάζοντας πρώτοι εμείς τα όρια στον εαυτό μας. Τα χιλιόμετρα λοιπόν πράγματι με κούρασαν πολύ, αλλά τελικά δεν με εξουθένωσαν. Και τα ασθενοφόρα δεν με μάζεψαν. Αλλά ακόμα και αν με είχαν μαζέψει δεν θα είχαν μαζέψει μαζί μου και το όνειρό μου. Και το όνειρο μπορεί να ξεπερνάει τα πάντα και να σε οδηγεί, αγνοώντας κάθε στιγμιαία αποτυχία, που προς στιγμή φαίνεται μεγάλη. Και ο μαραθώνιος μοιάζει με τη ζωή γιατί είναι μεγάλος. Έχει ανηφόρες και  κατηφόρες, διαμαρτυρίες και χειροκροτήματα, τα πάνω του και τα κάτω του και ένα Παναθηναϊκό στάδιο να σε περιμένει.


 ”Τερματίζω τον πρώτο μου Μαραθώνιο!!!’‘ Νομίζω ότι το ζω ακόμα.

 

Τυλίχτηκα στην ασημί μου κουβέρτα, έκανα λίγες διατάσεις μπήκα στ’ αυτοκίνητό μου, οδήγησα και γύρισα σπίτι μου. Κι όλα ήταν εκεί και με περίμεναν, στο ίδιο σημείο, που τα είχα αφήσει το πρωί, λες και τίποτα δεν είχε αλλάξει, εκτός ίσως λίγο από εμένα.

 

Θα ήθελα να αφιερώσω λοιπόν αυτές τις σκέψεις σε όλους εκείνους, που έτρεξαν την Κυριακή, που έχουν τρέξει στο παρελθόν, θα ξανατρέξουν ή θα τρέξουν για πρώτη φορά κάποτε το δικό τους Μαραθώνιο. Σε όλους εκείνους, που τερμάτισαν ή εγκατέλειψαν. Σε όλους εκείνους, που τον ονειρεύονται ή που θα τον τολμήσουν. Σε όλους εκείνους, που μάζεψαν τα ασθενοφόρα και τα λεωφορεία, αλλά τα όνειρά τους είναι ακόμα εκεί και τους περιμένουν.  Σε όλους αυτούς, που ξέρουν ή που θέλουν να μάθουν, πως τα πιο γλυκά πράγματα στη ζωή έχουν σχεδόν πάντα και μια σκληρή πλευρά, που όμως μπορείς να ξεπερνάς, όχι γιατί συμβαίνει κάτι μαγικό αλλά απλά γιατί το θέλεις πολύ!!!

 

Και φυσικά θα ήθελα να εκφράσω όλο τον σεβασμό μου στην γηραιότερη συμμετέχουσα στον 30ο Μαραθώνιο Αθηνών, στον αγώνα των 5.000μ., την 90χρονη Μαριάνθη Παπαποστόλου, που συνοδευόμενη από τον εγγονό της, έδωσε πρώτα σε εκείνον, αλλά και σε όλα τα εγγόνια αυτού του κόσμου το πιο ισχυρό μήνυμα, πως τα καλά πράγματα στην ζωή παύουν, όταν παύει η ψυχή να θέλει και να ονειρεύεται.

Και αυτό είναι πιο επίκαιρο, πιο ουσιαστικό και πιο αναγκαίο από ποτέ!!!


Νίκος Μιχαλόπουλος.
Πρωταθλητής Ακοντισμού και Σκοποβολής    Συγγραφέας   Εκπαιδευτικός.
Μέλος του LAUREUS SPORT FOR GOOD FOUNDATION.