Οι Κορυφές Μέσα Μας

ΛΟΞΕΣ ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ”Οι κορυφές μέσα μας”

ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΙΓΛΗ ΤΟΥΜΠΑ

Δεν ξέρω πώς να τον αποκαλέσω, δάσκαλο, αθλητή, συγγραφέα… ούτε πώς να τα βάλω στη σειρά. Ο Νίκος Μιχαλόπουλος είναι από την πάστα ανθρώπων που καταφέρνουν να συνδυάζουν και να πετυχαίνουν με άριστα σε όλα εκείνα με τα οποία ασχολούνται. Τον θαύμασα ως συγγραφέα παιδικών βιβλίων να μιλά στα παιδιά και αυτά να κρέμονται κυριολεκτικά από τα χείλη του. Είδα με πόση αγάπη τα αντιμετωπίζει ως δάσκαλος σε σχολεία μειονοτήτων, να ξεναγεί δεκάδες Ελληνόπουλα στο Ολυμπιακό στάδιο στην Αθήνα, λες και ξέρει ποιο κουμπί μπορεί να πατήσει και τα παιδιά να τον παρακολουθούν με δίψα, με ματάκια ορθάνοικτα…
Τον θαύμασα ως αθλητή μέλος του μεγαλύτερου αθλητικού και φιλανθρωπικού ιδρύματος στον κόσμο, του Laureus Sport for Good Foundation, που χρησιμοποιεί τον αθλητισμό ως μέσο για θετικές κοινωνικές αλλαγές. Το σύνθημα στα παιδικά βιβλία που συνυπογράφει με τη σύζυγό του Άννα Βερούλη: Ονειρεύομαι – Θέλω – Μπορώ. Πραγματικές αξίες ζωής που ο Νίκος καταφέρνει να μετουσιώνει και να μεταδίδει στα παιδιά… Μάθημα ζωής είπαν όσοι τον άκουσαν να μιλά.
Τον Δεκέμβριο του 2010, ο Νίκος αποφασίζει ως αθλητής, ο μοναδικός Έλληνας, να κάνει την υπέρβαση. Μέλος μιας ομάδας αθλητών από όλο τον κόσμο με αρχηγό τη θρυλική τενίστρια Μαρτίνα Ναβρατίλοβα, κατορθώνει να υψώσει την ελληνική σημαία στο Κιλιμάντζαρο, την ψηλότερη κορυφή της Αφρικής, στα 6.000 μ. και κάνει όλους τους Έλληνες περήφανους. Ξέροντας καλά τον Νίκο και τον τσαμπουκά και το πείσμα που κουβαλά, δεν υπήρχε περίπτωση να μην το είχε καταφέρει… Μέσα στις αντιξοότητες, το κρύο και την υποθερμία, ο Νίκος κρατούσε ημερολόγιο… έγραφε αυτά που ένιωθε, ένωνε τις σκέψεις του σ’ ένα χαρτί και έβρισκε δύναμη την επόμενη μέρα να συνεχίσει να ανεβαίνει στο Κιλιμάντζαρο. Σκέψεις θετικές, σκέψεις ελπίδας και πίστης. Αυτές τις σκέψεις, με άξονα τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, μετέφερε στο καινούργιο του βιβλίο!
Οι κορυφές μέσα μας
“Οι κορυφές μέσα μας” θα μπορούσε να είναι μυθιστόρημα ή η εξιστόρηση μιας προσωπικής εμπειρίας. Θα μπορούσε να είναι μόνο η αφήγηση μιας πραγματικής ιστορίας. Όμως, πάνω απ’ όλα είναι ένα βιβλίο θετικής σκέψης και ώθησης με 18 ιστορίες, 18 αλληγορίες πίστης και ελπίδας, τοποθετημένες ακριβώς στα σημεία εκείνα που ο δρόμος πάει να κλείσει και εσύ πρέπει να βρεις τη δύναμη να τον ανοίξεις. Όπως ακριβώς και στην ίδια τη ζωή. Εκεί, δηλαδή, που όσο ψηλά και αν φτάσει κάποιος, στο τέλος συνειδητοποιεί πως η μεγαλύτερη κορυφή βρίσκεται πάντα μέσα του!
Ο Νίκος Μιχαλόπουλος γράφει για τους αναγνώστες του “Π”:
Βουνό… Η λέξη πάντα αντιπροσώπευε το μεγάλο, το ψηλό, το ογκώδες. Αυτό που σε υπερβαίνει με θετική ή αρνητική σημασία. Ανάμεσα στην “τύχη-βουνό” και τις “δυσκολίες-βουνό” υπάρχουμε όλοι εμείς, που πρέπει να το απολαύσουμε ή να το παλέψουμε. Το σίγουρο είναι πως όλοι ψάχνουμε την κορυφή του. Το ξέφωτο εκείνο, που θα σε κάνει να δεις τα πράγματα καλύτερα. Από ψηλά και πιο καθαρά. Χωρίς περιορισμούς ορατότητας και με μια αίσθηση κυριαρχίας. Μπορεί η φύση να μην μας έδωσε φτερά για να πετάμε, μας έδωσε όμως ψυχή για να ονειρευόμαστε και τα όνειρα συνήθως σε πάνε ακόμα πιο μακριά, ακόμα πιο ψηλά από οποιαδήποτε φτερά μπορούν να σε κρατήσουν στον αέρα. Το δικό μου βουνό, αυτό που πήρα την απόφαση να σκαρφαλώσω, είχε την κορυφή του στα 6.000 μέτρα περίπου, στο δεύτερο ψηλότερο σημείο του πλανήτη μας και αποφάσισα να το ανέβω, χωρίς κανένας να με πιέσει για αυτό.
Δεν ξέρω ποια βαθύτερη ανάγκη με έκανε να βγω στην αναζήτηση αυτής της κορυφής, ακόμα προσπαθώ να το εκλογικεύσω, όμως μετά από 7 ημέρες και 6 νύχτες πάτησα τα πόδια μου επάνω της. Ένιωσα τον φόβο, την πίεση, το κρύο, τη βροχή, τον αέρα, τη νύχτα, τη μοναξιά, την αμφισβήτηση, την έλλειψη οξυγόνου και τελικά συνάντησα αυτό για το οποίο πάλεψα. Είδα τον κόσμο από ψηλά. Τώρα τίποτα δεν μπορούσε να μου περιορίσει τον ορίζοντα. Και αν κάποια σύννεφα έμπαιναν ανάμεσα σε μένα και τον κόσμο μου, κάποια άλλα σύννεφα διαλύονταν μέσα στην ψυχή μου και μέσα στο μυαλό μου και με έκαναν να δω τα πράγματα μέσα μου καλύτερα, πατώντας πάνω στη δική μου κορυφή. Την κορυφή που πάντα είχα μέσα μου. Την κορυφή που σιγά-σιγά ύψωσα στη ζωή μου με τις πράξεις μου, τις αποφάσεις μου, τις αξίες μου και τώρα είχα την ανάγκη να ανακαλύψω και να κατακτήσω.
Τελικά αυτή την κορυφή έψαχνα και νομίζω αυτή την κορυφή ψάχνουμε όλοι μας. Ειδικά στην εποχή μας, που όλα δείχνουν να αλλάζουν γύρω μας με τέτοια ταχύτητα, που δεν μας επιτρέπει να προλάβουμε να αφομοιώσουμε, χρειαζόμαστε, ίσως περισσότερο από ποτέ, την κορυφή εκείνη που θα μας επιτρέψει να δούμε τα πράγματα από ψηλά, να παρατηρήσουμε τα μονοπάτια που περπατήσαμε για να φτάσουμε μέχρι εδώ, να αισθανθούμε το υψόμετρο που νικήσαμε, να συνειδητοποιήσουμε τα βάρη που φορτώσαμε στην πλάτη μας ή αυτά από τα οποία ελαφρώσαμε, για να μπορούμε σήμερα να στεκόμαστε εδώ. Ψηλά ή χαμηλά, αυτό το ξέρει ο καθένας μόνος του. Όμως το σίγουρο είναι πως ακόμα και από το πιο ψηλό σημείο του κόσμου πάντα θα σηκώνουμε το βλέμμα μας για μια ματιά ακόμα πιο ψηλά. Μια ματιά προς τ’ αστέρια. Κι αν κάπου βαθιά μέσα μας αναγνωρίζουμε ότι ποτέ δεν θα τα φτάσουμε, αυτό δεν μας εμποδίζει να τα κυνηγάμε και να τα ονειρευόμαστε.
Και ίσως αυτό να είναι η δική μας κορυφή! Ίσως αυτό να είναι η δική μας ζωή!